Մեզ անհրաժեշտ են օրենսդիրներ և հանրությունը, որպեսզի վերականգնեն հանրային առողջության էթիկան և վերադառնան առողջության և բարեկեցության արժանահավատ հասկացություններին, ինչպես ժամանակին անում էր ԱՀԿ-ն՝ «ֆիզիկական, մտավոր և սոցիալական»: Ահա թե ինչ էր նախատեսվում, երբ նախորդ սերունդները պայքարում էին բռնապետերին տապալելու համար՝ ձգտելով հավասարության և անհատների իրավունքների նկատմամբ նրանց, ովքեր վերահսկելու էին նրանց: Պատմությունը մեզ ասում է, որ հանրային առողջապահության մասնագիտությունները հակված են հետևել սեփական շահերին՝ բռնելով նրանց կողմը, ովքեր կլինեին բռնապետեր: Եթե մեր ժողովրդավարությունները, ազատությունը և առողջությունը գոյատևեն, մենք պետք է ընդունենք իրականությունը և դրան անդրադառնանք որպես անհատի ազատության և լավ կառավարման հիմնական խնդիր, որի համար մենք բոլորս պատասխանատու ենք: Չափազանց շատ բան կա՝ դա թողնելու համար շահագրգիռ կորպորատիստներին և նրանց կողմից վերահսկվող տխրահռչակ հարկադիր կատարողներին: